Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΛΗΔΑ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010 Η ΛΗΔΑ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣΗ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Η Λήδα Βαρβαρούση γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1961. Μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον και ο κόσμος της φαντασίας και του σχεδίου την κατέκτησε από μικρή.
Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Εικαστικών Τεχνών Βακαλό και συνέχισε τις σπουδές της στο J&C του Leeds, στη Βρετανία. Από το 1985 εργάστηκε ως εικονογράφος και καλλιτεχνική διευθύντρια, για μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες.
Από το 1993 έχει δικό της δημιουργικό γραφείο και εικονογραφεί παιδικά βιβλία. Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ). Όνειρό της είναι να κάνει το γύρο του κόσμου ζωγραφίζοντας.


ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ:


ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΟΣ ΛΥΚΟΣ!

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΚΑΡΔΟΣ ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ

ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΜΕ ΤΑΛΕΝΤΟ

ΕΝΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΜΕ ΦΤΕΡΑ

ΕΝΑ ΦΙΔΙ...ΤΡΟΜΕΡΟ!

ΕΝΑ ΨΑΡΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑ

ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ ΜΕ ΛΥΣΗ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΑΚΙ

ΜΙΑ ΑΡΑΧΝΗ ΜΟΝΗ ΨΑΧΝΕΙ

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ. ΘΑ ΣΑΣ ΣΥΝΑΡΠΑΣΕΙ!!!

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ (Πρώτο Βιβλίο)
του ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

Κοριτσάκι τόσο δα ήταν όταν την άρπαξαν από την αγκαλιά μου. Ένα μπουμπούκι το κορμάκι της που δεν αξιώθηκα να το δω ν' ανθίζει. Δεν το χάρηκα. Δεν το χόρτασα. Μόνο τ' αγκάθια… τ' αγκάθια μόνο χόρτασα. Τα βράδια, όταν οι σκιές της αβάσταχτης απουσίας απλώνονταν και μ' έπνιγαν, στα γόνατα έπεφτα, προσευχόμουν μόνο κι έλπιζα: "Κι αν σου ζητάω πολλά, Παναγιά μου, μάνα είσαι κι Εσύ και με νιώθεις. Σαν την αγάπη της μάνας, το ξέρεις -Θεέ μου!- όμοια δεν υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο που 'φτιαξες…". Γυναίκες του εμφυλίου... Στάχυα που τα άλεθαν αλύπητα οι μυλόπετρες της Ιστορίας. Πατρίδα, κόμμα, προδοσίες, επαναστάσεις, αντάρτικα, σφαγές και, τέλος, το παιδομάζωμα. Η πιο απάνθρωπη, η πιο σκοτεινή σελίδα του αδελφοκτόνου σπαραγμού. Γυναίκες του εμφυλίου… Κεριά αναμμένα. Σαν την Αγγέλα, τη Μέλπω και την Αριάδνη. Ρωτούσαν, έτρεχαν, πόρτες χτυπούσαν μέρα και νύχτα, με μια μονάχα ελπίδα. Πως ίσως ξανανταμώσουν μια μέρα τα βλαστάρια τους. Κάποιες τα κατάφεραν. Κάποιες άλλες όχι. Γυναίκες του εμφυλίου... Μάνες της άδειας αγκαλιάς. Αυτή είναι η ιστορία τους…

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ

Να με θυμόσαστε.
Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό,
πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.
Την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα.
Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα.
Πάμπτωχος.
Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα.


Τον θυμόμαστε πάντα τον Γιάννη Ρίτσο, γι’αυτό στα πλαίσια του εορτασμού των εκατό χρόνων από τη γέννηση του, εκείνου που αγάπησε την ποίηση και μέσα απ' αυτήν τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά και την επανάσταση, αυτού που μίλησε για τα... δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό και για τις... πέτρες που δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα, το 7ο Γυμνάσιο Ρόδου σε συνεργασία με το ΕΚΕΒΙ και το Υπουργείο Πολιτισμού διοργανώνει εκδήλωση στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου την Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010 στις 19:00μμ.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009

ΦΕΤΟΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.....

Την "κλέφτρα των βιβλίων" του Μάρκους Ζούσακ όπου αφηγητής της ιστορίας είναι ο θάνατος, πράγμα που ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Μια ιδέα πρωτότυπη αλλά και συμβολική. Ποιος θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος αφηγητής από τον παντεπόπτη θάνατο που εκείνη ειδικά την περίοδο ήταν πανταχού παρών, έβλεπε επομένως τα πάντα; Ως πρωτοπρόσωπος αφηγητής ο θάνατος παρακολουθεί τις τύχες των χαρακτήρων του βιβλίου, μας τις αφηγείται, συχνά παρεμβαίνει με σχόλια. Δεν είναι όμως ο φοβερός και τρομερός με το δρεπάνι στο χέρι, όπως συνήθως τον φαντάζονται οι άνθρωποι. Ο θάνατος του Ζούσακ είναι ευαίσθητος, λυπάται γι' αυτούς που αναγκάζεται να μεταφέρει, συχνά τους παίρνει με θλίψη στοργικά στην αγκαλιά του. Λέει μετά το βομβαρδισμό της Κολονίας: "Πεντακόσιες ψυχές. Άλλες τις κουβάλησα με τα χέρια μου, σαν να κουβαλούσα βαλίτσες. Άλλες τις κουβάλησα στον ώμο μου. Μόνο τα παιδιά κουβαλούσα στην αγκαλιά μου". Κι έρχεται μια στγμή, όταν πρόκειται να κουβαλήσει τον Ρούντι Στάινερ, το πιο προσφιλές του από τα πρόσωπα του έργου, που κι αυτός ακόμα ο θάνατος κλαίει. "Κάτι παθαίνω μ' αυτό το αγόρι. Κάθε φορά που το βλέπω. Είναι η μοναδική αρνητική επίδρασή του πάνω μου. Με κάνει και κλαίω".
Ο παντογνώστης θάνατος γνωρίζει και τα μέλλοντα (που κατά τον Καβάφη "γνωρίζουν οι θεοί"). Αυτή του η ιδιότητα συμβάλλει σε μια άλλη πρωτοτυπία του Ζούσακ. Συχνά η πρόβλεψη προτρέχει των γεγονότων, με άλλα λόγια προλέγει αυτά που πρόκειται να συμβούν, αόριστα και υπαινικτικά, όμως αυτό καθόλου δεν μειώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ίσα-ίσα το εντείνει, θέλεις να διαβάσεις παρακάτω, να δεις πώς θα οδηγηθούν τα πράγματα ως εκεί που με υπαινιγμούς ο συγγραφέας-θάνατος άφησε να διαφανούν.
Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Λίζελ Μέμινγκερ, ένα δεκάχρονο κορίτσι το 1939, όταν αρχίζει το έργο. Στο ταξίδι για το Μόλχινγκ, μια μικρή πόλη στα περίχωρα του Μονάχου, όπου πάει για να συναντήσει τους θετούς γονείς της, ο μικρός εξάχρονος αδελφός της πεθαίνει. Στο νεκροταφείο κλέβει το πρώτο της βιβλίο, "Το εγχειρίδιο του νεκροθάφτη", χωρίς να ξέρει ακόμη ανάγνωση. Είναι μια έμφυτη αγάπη για το βιβλίο, όχι μόνο ως περιεχόμενο, αλλά και για το βιβλίο ως αντικείμενο, μια αγάπη που θα τη συνοδεύει σ' ολόκληρη τη ζωή της, όταν η ίδια θα γράψει ένα βιβλίο.
Η μικρή Λίζελ, μόνη πια, καταλήγει στην φτωχική οικογένεια των Χούμπερμαν. Σύντομα ένας δυνατός συναισθηματικός δεσμός δημιουργείται με τους θετούς γονείς. Η μητέρα, η Ρόζα, είναι μια δυναμική, φαινομενικά σκληρή γυναίκα, που κρύβει την αγάπη και την ευαισθησία της κάτω από τις υβριστικές προσφωνήσεις. Ο πατέρας, ο Χανς, συνδέεται ιδιαίτερα με το κοριτσάκι και τα βράδια, όταν εκείνη ξυπνάει από εφιάλτες, κατεβαίνουν στο υπόγειο και της μαθαίνει ανάγνωση από το πρώτο της κλεμμένο βιβλίο.
Ακολουθούν σκηνές από την ήσυχη ακόμα ζωή στη μικρή πόλη, γνωριμία με άλλα παιδιά, στενή φιλία της Λίζελ με τον Ρούντι, αυτόν που θα γίνει αχώριστος σύντροφός της στις περιπέτειές της, ενώ η οργάνωση της Χιτλερικής Νεολαίας, ο φανατισμός και η σκληρότητα των μελών της μας εισάγει σταδιακά στο κλίμα της εποχής. Μιας εποχής που, μεταξύ άλλων, διακρίνεται και για τις πυρκαγιές της, όπου καίνε ό,τι θεωρείται εβραϊκό ή ανατρεπτικό στο ναζιστικό καθεστώς. Από μια τέτοια πυρκαγιά η μικρή Λίζελ σώζει και κλέβει, με κίνδυνο της ζωής της, ένα δεύτερο βιβλίο.
Η κλοπή των βιβλίων θα γίνει σχεδόν εθισμός, όταν, βοηθώντας τη μητέρα της που ξενοπλένει, η Λίζελ μεταφέρει τα πλυμένα και σιδερωμένα ρούχα στο σπίτι του δημάρχου κι εκεί βλέπει τη βιβλιοθήκη. Η έκπληξη και η χαρά της δεν περιγράφονται "Υπήρχαν βιβλία παντού! Ράφια φίσκα στα βιβλία στόλιζαν τους τοίχους από πάνω ως κάτω. Ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσεις το χρώμα των τοίχων. Υπήρχαν βιβλία όλων των ειδών και των μεγεθών, μαύρα, κόκκινα, γκρίζα, βιβλία σε όλες τις αποχρώσεις, με περίτεχνα γράμματα στις ράχες τους. Δεν είχε δει πιο όμορφο πράγμα στη ζωή της η Λίζελ Μέμινγκερ. (...) Διέτρεξε με την ανάστροφη του χεριού της το πρώτο ράφι σε όλο του το μήκος, ακούγοντας το σούρσιμο των χεριών της να γλιστράει στη ράχη κάθε βιβλίου σαν μουσικό όργανο. Χρησιμοποίησε και τα δυο της χέρια. Αγγίζοντας το ένα ράφι μετά το άλλο. Και ύστερα γέλασε. Η φωνή της ανέβηκε τσιριχτή στο λαιμό της, και όταν σταδιακά σταμάτησε να γελάει και στάθηκε στη μέση του δωματίου, πέρασε πολλά λεπτά κοιτάζοντας πότε τα ράφια και πότε τα δάχτυλά της".
Η κυρία δημάρχου, μια θλιμμένη γυναίκα που είχε χάσει το γιο της στον πόλεμο, αφήνει τη μικρή να κάθεται στη βιβλιοθήκη και να διαβάζει. Όμως ο πειρασμός είναι μεγάλος. Με τη βοήθεια του Ρούντι η Λίζελ αρχίζει να μπαίνει κρυφά από το ανοιχτό παράθυρο της βιβλιοθήκης και να κλέβει βιβλία (παράθυρο που θα αποδειχτεί πως ξεπίτηδες αφηνόταν ανοιχτό!).
Μια μέρα στο σπίτι των Χούμπερμαν φτάνει ο Μαξ Φάντεμπουργκ, κρατώντας για καμουφλάζ το Mein Kampf. Είναι Εβραίος, γιος ενός παλιού συμπολεμιστή του Χανς στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είχε σώσει τότε τη ζωή του Χανς. Έτσι τώρα αυτός το ανταποδίδει κρύβοντας τον Μαξ. Τα βιβλία θα ενώσουν τη Λίζελ και με τον Μαξ, που θα μείνει για δυο χρόνια κρυμμένος στο υπόγειο.
Η αγάπη για τα βιβλία μπλέκεται μέσα στο μυθιστόρημα με την όλη ατμόσφαιρα της εποχής. Είναι ο πόλεμος, οι βομβαρδισμοί, είναι οι νέοι που χάνονται, είναι οι πατέρες που επιστρατεύονται, είναι η πείνα και οι διωγμοί των Εβραίων.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ




Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ιδρύθηκε στην Αλεξάνδρεια, στο Αλεξανδρινό μουσείο, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. από την δυναστεία των Πτολεμαίων και αποτελούσε συνέχεια του οράματος του μέγα Αλέξανδρου που επιθυμούσε να γίνει η νεόκτιστη Αλέξάνδρεια το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι της μεσογείου αλλά και παγκόσμιο πολιτιστικό κέκτρο. Πολύ γρήγορα εμπλουτίστηκε με κείμενα της αρχαιοελληνικής γραμματείας αλλά και με κείμενα των λαών της ανατολής. Αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι οι τόμοι της ξεπουρνούσαν τις 700 χιλιάδες. Η φήμη της σαν ένα σπουδαίο ερευνητικό και φιλολογικό κέντρο ξεπερνούσε τα όρια των ελληνιστικών βασιλείων.Στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας εργάστηκαν πολύ σπουδαίοι αρχαίοι έλληνες σοφοί, αναμεσά τους ο Ερατοσθένης, ο Ζηνόδοτος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο Καλλίμαχος κ.α. Στο Αλεξανδρινό μουσείο* που τμήμα του ήταν η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε στην ουσία το πρώτο πανεπιστήμιο στον κόσμο. Η βιβλιοθήκη είχε και πλούσια εκδοτική δραστηριότητα επειδή της είχε παραχωρηθεί το δικαίωμα να δημιουργεί αντίγραφο για κάθε χειρόγραφο που εμφανίζονταν στην Αίγυπτο. Για το σκοπό είχε ειδικά ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό αντιγραφέων. Ένα μεγάλο τμήμα της βιβλιοθήκης καταστράφτηκε το 47 π.Χ κατά τον Αλεξανδρινό πόλεμο. Αργότερα ανοικοδομήθηκε και συμπληρώθηκε από την βιβλιοθήκη της Περγάμου. Το 391 μ.Χ την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Α' ένα μεγάλο τμήμα της βιβλιοθήκης καταστράφηκε από φανατικούς χριστιανούς. Η καταστροφή ολοκληρώθηκε τον 7ο και 8ο αιώνα με την αραβική κατάκτηση .


Η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας


Με τον όρο Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ή bibliotheca alexandrina εννοείται η προσπάθεια αναβίωσης της αρχαίας Βιβλιοθήκης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου υπό την αιγίδα της UNESCO και της αιγυπτιακής κυβέρνησης.
Από το 2002 που έγινε η έναρξή της η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προμηθεύει την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα και κάθε ενδιαφερόμενο που μπορεί να έχει πρόσβαση στα αρχεία της με μοναδικές συλλογές γνώσης πάνω σε θέματα αρχαίων και μεσαιωνικών πολιτισμών, καθώς και σύγχρονων επιστημών και προσφέρει τα μέσα για κοινωνικές και οικονομικές μελέτες σε τοπικό, διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο.




Η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας βρίσκεται παράλληλα στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας και κοιτάζει προς τη Μεσόγειο με τη βόρεια πλευρά της. Η περιοχή της Σελσέλα, όπως ονομάζεται, είναι σχεδόν η ίδια περιοχή με εκείνη την οποία καταλάμβανε η αρχαία βιβλιοθήκη. Στην περιοχή του Βρουχίου αποκαλύφθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία φιλοξενούνται πλέον στο Μουσείο της Βιβλιοθήκης. Η θέα προς τον ανατολικό λιμένα αποκαλύπτει τo παλιό φρούριο των Μαμελούκων στο Καΐτ Μπέι, το οποίο χτίστηκε το 1480, πάνω στα χαλάσματα του περίφημου Φάρου.
Η Βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε έτσι ώστε να συγκλίνει προς τη θάλασσα, ενώ ένα τμήμα της είναι βυθισμένο σε μια δεξαμενή νερού, έτσι ώστε να συμβολίζει τον αρχαίο αιγυπτιακό ήλιο που προβάλλει από τη θάλασσα. Η επικλινής στέγη του οικοδομήματος επιτρέπει την έμμεση χρήση του ηλιακού φωτός στα περισσότερα τμήματα της βιβλιοθήκης και ταυτόχρονα δίνει καθαρή θέα προς τη θάλασσα. Σχεδιασμένος σαν βέλος ένας αεροδιάδρομος ενώνει τη βιβλιοθήκη με το Πανεπιστήμιο, ενώ όλο το κτίριο είναι περιτειχισμένο με πέτρα από γρανίτη του Ασουάν, πάνω στον οποίο είναι σχεδιασμένα καλλιγραφικά γράμματα και αντιπροσωπευτικές επιγραφές από όλους τους πολιτισμούς του κόσμου. Στην ουσία ο όλος σχεδιασμός αποδίδει την κληρονομιά του παρελθόντος και την αναβίωση μιας πολιτισμικής ακτινοβολίας που αγγίζει και τις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου.
Η βιβλιοθήκη καλύπτει μια συνολική περιοχή 40.000 ενώ το συνολικό εμβαδόν των ορόφων της καλύπτει τα 69.000 μ2. Έχει 13 ορόφους μέσα στους οποίους υπάρχουν 3.500 θέσεις μελέτης, 8.000.000 τόμοι (προς το παρόν), 50.000 χάρτες, 100.000 χειρόγραφα, 30 βάσεις δεδομένων, 10.000 σπάνιες εκδόσεις, 200.000 δίσκοι και μαγνητοταινίες με μουσικά θέματα, 50.000 βίντεο και 578 εργαζόμενοι (προς το παρόν).Οπωσδήποτε οι αριθμοί θα αλλάξουν δραστικά μέσα στην επόμενη δεκαετία, καθώς αναμένεται μεγαλύτερη ανταπόκριση από τις κυβερνήσεις για οικονομική και σε είδος βοήθεια, αυστηρά σε θέματα ανάπτυξης της βιβλιοθήκης. Στο όλο σύμπλεγμα τέλος περιλαβάνεται συνεδριακό κέντρο με 3.200 θέσεις, μουσείο επιστημών, πλανητάριο, σχολή πληροφορικής, ινστιτούτο καλλιγραφίας.

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Μέσω του ΕΚΕΒΙ περιηγηθείτε στα ηλεκτρονικά τεύχη των περιοδικών:
«Νέα Εστία», «Οδός Πανός», «Πλανόδιον», «Περίπλους», «Το Δέντρο» και «Η Λέξη».

Πρόκειται για τα περιοδικά που, ύστερα από τη σχετική ενημέρωση από πλευράς ΕΚΕΒΙ, ανταποκρίθηκαν άμεσα στην υλοποίηση του προγράμματος παραχωρώντας την άδεια να ψηφιοποιηθούν και να αναρτηθούν στον κόμβο του παλαιότερα τεύχη τους, ξεκινώντας από το έτος ίδρυσής τους μέχρι την ημερομηνία που όρισε καθένα από αυτά.Κι αποτελεί φιλοδοξία η συνέχιση του έργου στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου ψηφιοποίησης των ελληνικών λογοτεχνικών περιοδικών.
Για αναζήτηση κειμένου ή αρθρου επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ:
http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=node&cnode=488

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

ΦΕΤΟΣ ΤΑΞΙΔΕΨΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ


Στις 22 Μαρτίου 16 μαθητές της Γ΄Γυμνασίου με τους καθηγητές Νιωτάκη Αναστασία, Μαριεττάκη Δημήτρη και Χατζηλία Μαρίζα επισκέφθηκαν το Βερολίνο στα πλαίσια του πολιτιστικού προγράμματος Πρωτεύουσες της Ευρώπης: Βερολίνο.


ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ ΕΙΝΑΙ:

ALEXANDERPLATZ
Η Αλεξάντερπλατς ονομάστηκε έτσι για να τιμήσει τον τσάρο Αλέξανδρο Α'. Υπέστη μεγάλες ζημιές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το πέρασμα του πολέμου, αναστηλώθηκαν πολλά από τα κτίρια και χτίστηκαν πολλά νέα. Σήμερα χαρακτηριστικό αξιοθέατο της πλατείας είναι ο Πύργος της Τηλεόρασης, Φερνζετουρμ.


ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ
Ο Φέρνσετουρμ (Fernsehturm, γερμανικά για το "τηλεοπτικός πύργος") είναι ένας τηλεοπτικός πύργος στο κέντρο του Βερολίνου, Γερμανία. Είναι ένα γνωστό αξιοθέατο κοντά στην πλατεία Alexanderplatz. Ο πύργος χτίστηκε μεταξύ το 1965 και το 1969 από στιν πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Ο πύργος είναι ορατός σε όλες τις κεντρικές περιοχές του Βερολίνου, και παραμένει ένα σύμβολο της πόλης.
Το αρχικό συνολικό ύψος του πύργου ήταν 365 μ, αλλά μετά από την εγκατάσταση μιας νέας κεραίας στη δεκαετία του '90, το ύψος είναι τώρα είναι 368 μ.
Ο Φέρνσετουρμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δομή στην Ευρώπη, μετά από τον
Πύργο Οστάνκινο της Μόσχας. Υπάρχει μια πλατφόρμα επισκεπτών και ένα εστιατόριο στη μέση της σφαίρας. Η πλατφόρμα επισκεπτών είναι σε ένα ύψος περίπου 204 μέτρων επάνω από το έδαφος. Το εστιατόριο, το οποίο περιστρέφεται σε είκοσι λεπτά, είναι επάνω από την πλατφόρμα επισκεπτών. (Αρχικά γύρισε μία φορά ανά ώρα η ταχύτητα διπλασιάστηκε αργότερα, και τριπλασιάστηκε μετά από την πρόσφατη ανακαίνιση στη δεκαετία του '90) Μέσα στον άξονα είναι δύο ανελκυστήρες για να φέρνει τους επισκέπτες σαν σφαίρα του πύργου σε 16 δευτερόλεπτα.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ
Το σημερινό κτίριο του δημαρχείου σχεδιάστηκε από τον Χέρμαν Φρίντριχ Βάζερμαν και χτίστηκε μεταξύ 1861-1869. Ο αρχιτέκτονας εμπνεύστηκε από τα ιταλικά, αναγεννησιακά δημοτικά μέγαρα, αλλά ο πύργος θυμίζει τον καθεδρικό της Λυόν στη Γαλλία. Οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από κόκκινο τούβλο, από όπου προέρχεται και η ονομασία του δημαρχείου και όχι από τις πολιτικές πεποιθήσεις των δημάρχων. Στο κτίριο υπάρχει ζωφόρος που παρουσιάζει πτυχές της πολιτικής, οικονομικής και καλλιτεχνικής ιστορίας του Βερολίνου.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Τόπος προσευχής όσων σημάδεψαν την ήρεμη συνένωση της Γερμανίας το 1989.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ
Το Ράιχσταγκ χτίστηκε για να στεγάσει το Γερμανικό Κοινοβούλιο και να αποτελέσει τη βιτρίνα των φιλοδοξιών της νεοσύστατης Γερμανικής Αυτοκρατορίας του 1871. Οικοδομήθηκε μεταξύ 1884-1894 και πραγματοποιήθηκε με τα λεφτά που κατέβαλαν οι Γάλλοι ως πολεμική αποζημίωση. Το Δεκέμβριο του 1916 προστέθηκε στην πρόσοψη η φράση "Dem Deutschen Volke" που σημαίνει στο Γερμανικό Λαό.


ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΒΡΑΝΔΕΜΒΟΥΡΓΟΥ
ΠΥΛΗ του Βρανδεμβούργου είναι το κυρίαρχο σύμβολο του Βερολίνου. Σχεδιάστηκε από τον Καρλ Γκότχαρντ Λάνγκχανς και βασίστηκε στα Προπύλαια της Ακρόπολης στην Αθήνα. Ανεγέρθηκε μεταξύ 1788-1791, όμως ο γλυπτός διάκοσμος της ολοκληρώθηκε το 1795. Δυο περίπτερα, περιστοιχίζουν τις κραταιές δωρικές κολόνες, τις στεφανωμένες με το θριγκό. Στα πρότυπα εικονίζονται σκηνές από την ελληνική μυθολογία και ολόκληρο το οικοδόμημα . στεφανώνεται από το γλυπτό Τέθριππο, έργο του Γιόχαν Γκότφρινι Σάντοβ. Το Τέθριππο αρχικά θεωρείτο σύμβολο της ειρήνης. Το 1806, στη διάρκεια της γαλλικής κατοχής, διαλύθηκε, κατά διαταγή του Ναπολέοντα, και μεταφέρθηκε στο Παρίσι. Όταν επεστράφη, το 1814, ανακηρύχθηκε σύμβολο νίκης και η θεά απέκτησε μια ράβδο με τον πρωσικό αετό και ένα σιδερένιο σταυρό διακοσμημένο με ένα δάφνινο στεφάνι. Η Πύλη του Βρανδεμβούργου υπήρξε μάρτυρας πολλών σημαντικών γεγονότων στο Βερολίνο: από στρατιωτικές παρελάσεις μέχρι τους εορτασμούς του Δεύτερου Ράιχ και την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Εδώ, τον Μάιο του 1945, υψώθηκε η ρωσική σημαία ενώ στις 17 Ιουνίου 1953 σκοτώθηκαν 25 εργάτες που διαδήλωναν ζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Η πύλη βρισκόταν στο Ανατολικό Βερολίνο. Αναστυλώθηκε μεταξύ 1956-1958, όταν το Τέθριππο ξαναστήθηκε στο Δυτικό Βερολίνο. Μέχρι το 1989 ήταν φρουρός της διαιρεμένης πόλης. Τη διετία 2000-2002 η πύλη αναπαλαιώθηκε.


ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ
Ένα εικονικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου, χώριζε την Γερμανία στα 2 για 28 χρόνια, από τότε που ανεγέρθηκε στις 13 Αυγούστου του 1961 μέχρι και την κατεδάφισή του το 1989.To τείχος του Βερολίνου, γνωστό τότε στην Σοβιετική Ένωση και στην Γερμανική Δημοκρατία ως το «Αντι-Φασιστικό Προπύργιο» χώριζε την Γερμανία σε Ανατολική και Δυτική. Όταν η Κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας ανακοίνωσε, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, μετά από πολλές εβδομάδες διαδηλώσεων ότι μπορούσαν πλέον να περάσουν το Τείχος και να πάνε στην Δυτική πλευρά, πλήθος Ανατολικό-Γερμανών σκαρφάλωσαν και πέρασαν στην άλλη πλευρά του Τείχους όπου τους υποδέχτηκαν οι συγγενείς και φίλοι τους στην Δυτική πλευρά. Τις επόμενες εβδομάδες, οι Γερμανοί άρχισαν να σπάνε κομμάτια του Τείχους και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ειδικά μηχανήματα για την κατεδάφισή του. Η πτώση του Τείχους σηματοδότησε την έναρξη των διαδικασιών για την ένωση της Γερμανίας που οριστικοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1990. Το Μνημείο του Τείχους βρίσκεται στην Ακερστρασε και είναι το μόνο σημείο που δείχνει πώς ήταν διαμορφωμένη η περιοχή στην πλευρά του Ανατολικού Βερολίνου. Εδώ βρίσκεται και το Κέντρο Ντοκουμέντων με φωτογραφίες, φιλμ και άλλα εκθέματα σχετικά με το Τείχος.


ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ
Η στήλη αυτή κατασκευάστηκε σε ανάμνηση της νίκης στον πρωσοδανικό πόλεμο του 1864. Ύστερα από τους πολέμους με της Αυστρία και τη Γαλλία στην κορυφή της κολώνας προστέθηκε ένα επίχρυσο άγαλμα του Ντράκε. Αρχικά βρισκόταν μπροστά από το Ράιχσταγκ, αλλά μεταφέρθηκε από τη ναζιστική κυβέρνηση στη σημερινή του θέση το 1938.


ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ
Ο Ζωολογικός κήπος είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Βερολίνου. Στην πραγματικότητα, είναι τμήμα του Τίργκαρτεν και χρονολογείται από το 1844· πρόκειται δηλαδή για έναν από τους παλαιότερους της Γερμανίας. Μπορείτε να μπείτε από τη Χαρντενμπέργκπλατς, μέσω της Πύλης των Λεόντων, ή από την Μπουνταπέστερ Στράσε, από την Πύλη του Ελέφαντα. Ο ζωολογικός κήπος διαθέτει αρκετά αξιοθέατα, όπως το κλουβί των πιθήκων, όπου ζει μια οικογένεια γοριλών και ένα ειδικό σκοτεινό περίπτερο για την παρατήρηση των νυκτόβιων ζώων. Η λίμνη των ιπποπόταμων έχει έναν ειδικό ημιδιαφανή τοίχο, ο οποίος επιτρέπει στον επισκέπτη να βλέπει τα ζώα ενώ κάνουν το μπάνιο τους. Το ενυδρείο, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, καρχαρίες, πιράνχας και ασυνήθιστα πλάσματα από κοραλλιογενείς υφάλους. Υπάρχει, επίσης, ένας χώρος για τα ερπετά. Μέσα στην πυκνή ζούγκλα που ζει μια ομάδα κροκοδείλων. Ένα από τα πιο αγαπημένα ζώα του κήπου είναι ο Μπάο-Μπάο.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΖΕΡ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΥ
Κοντά στον Ζωολογικό Κήπο βρίσκεται η εκκλησία του Κάιζερ Γουλιέλμου, ένα από τα εντυπωσιακότερα μνημεία της πόλης. Δίπλα στον, μισοκατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς, μπαρόκ πύργο υψώνεται το κυρίως κτίριο της εκκλησίας, μια σύγχρονη κατασκευή στολισμένη με βιτρό από μπλε γυαλί.


KURFUERSTENDAMM
Η διασημότερη λεωφόρος του δυτικού Βερολίνου και κομψότερη ταυτόχρονα. Η πλατιά λεωφόρος διαμορφώθηκε κατά τη δεκαετία του 1880 πάνω σε ένα παλιό μονοπάτι που οδηγούσε στο δάσος του Γκρούνεβαπτ. Πολύ γρήγορα χτίστηκαν εδώ επιβλητικά κτίρια και μεγάλα ξενοδοχεία. Στο Μεσοπόλεμο η Κούνταμ φημιζόταν για τα μεγαλοπρεπή καφενεία της, όπου σύχναζαν διάσημοι συγγραφείς, σκηνοθέτες και ζωγράφοι. Μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, τα κατεστραμμένα σπίτια αντικαταστάθηκαν με σύγχρονα κτίρια. Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το καφέ Kranzler.


SONY CENTER/IMAX 3D
Εφτά ατσαλένιες και γυάλινες κατασκευές και μια ηλιόλουστη πλατεία με μια καινοτόμα πανέμορφη οροφή μας προσφέρουν ένα μοντέρνο τρόπο διασκέδασης. Events, café, και εστιατόρια στη μέση της Γερμανικής πρωτεύουσας. Το sony Center στην Potsdamer Platz είναι ένα συγκρότημα εφτά κτιρίων από γυαλί και ατσάλι. Αυτά συμπεριλαμβάνουν γραφεία, διαμερίσματα, σινεμά, εστιατόρια, το Μουσείο Κινηματογράφου και τα κεντρικά γραφεία της Sony στην Ευρώπη. Η κατασκευή της οροφής είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Όλη η οροφή συνδέεται με ένα ατσαλένιο κρίκο στο κέντρο της οροφής όπου κρατάει όλο το βάρος της. Εδώ είναι και το υψηλότερο κτίριο της Potsdamer Platz, στα 103 μέτρα ψηλά. Καθώς οι επισκέπτες περπατάνε ανάμεσα στα κτιριακά συγκροτήματα και φτάσουν στην κεντρική πλατεία θα δουν ότι η προσοχή τους στρέφεται κατευθείαν στην οροφή. Αυτή εδώ η περιοχή έχει café και εστιατόρια που είναι σχεδιασμένα για τις ανάγκες των θεατών του σινεμά, των τουριστών, των επισκεπτών του μουσείου του Κινηματογράφου και όχι μόνο.
Σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα Jahn: «Κατά την ανακατασκευή του Βερολίνου, το Sony Centre είναι ένα καινούριο τεχνικό όραμα…Το Sony Center είναι μια νέα μορφή κουλτούρας για την καινούρια χιλιετία όπου η δουλειά της διασκέδασης αποτελεί ένα από τις πιο σημαντικές προκλήσεις.» Στο Sony Centre θα βρείτε τον κινηματογράφο όπου μπορείτε να απολαύσετε ταινίες με την πρωτοποριακή τεχνολογία της IMAX 3D. Οι ταινίες που προβάλλονται σε αυτή την μορφή είναι συνήθως ντοκιμαντέρ και εκπαιδευτικού περιεχομένου.


ΣΗΜΕΙΟ ΤΣΑΡΛΙ
Το Checkpoint Charlie είναι το σημείο που το Ανατολικό Βερολίνο συναντά το Δυτικό. Ονομάστηκε έτσι κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Υπάρχουν πολλά σημεία (Checkpoints) όπου το Ανατολικό Βερολίνο συναντά το Δυτικό. Το Checkpoint Charlie ήταν το σημείο όπου οι «Δυτικοί» περνούσαν στην Ανατολική πλευρά, με τα πόδια ή με το αμάξι. Το Checkpoint Charlie βρίσκεται στην διασταύρωση της Friedrichstraße με την Zimmerstraße και την Mauerstraße. Το Checkpoint Charlie έγινε ένα σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου, που συμβόλιζε την διαίρεση μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου, και για μερικούς Ανατολικο-Γερμανούς ήταν η διέξοδος για την ελευθερία. Το συναντάμε συχνά σε πολλές ταινίες και βιβλία με θέματα κατασκοπείας όπως τα βιβλία του John le Carré. Το διάσημο Cafe Adler ("Cafe Αετός") βρίσκεται ακριβώς πάνω στο Checkpoint και ήταν ιδανικό για τα μέλη των Συμμαχικών Δυνάμεων που μπορούσαν να δουν την Ανατολική Πλευρά του Βερολίνου καθώς απολάμβαναν ένα ποτό.

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ
Στην ανατολική πλευρά της Unter den Linden, στον ποταμό Spree, βρίσκεται το νησί των μουσείων που είναι ένα από τα ομορφότερα σημεία του Βερολίνου. Εκεί υπάρχουν πέντε ιστορικά μουσεία. Από το 1999 ανήκει στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO ενώ επίσης φιλοξενεί και τον μεγαλοπρεπή Berliner Dom.Στο Νησί φυλάσσονται εκθέματα όπως τα ευρήματα της Αρχαίας Περγάμου.


ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΕΡΓΑΜΟΥ
Το μουσείο της Περγάμου χτίστηκε από το 1912 έως το 1930 σε σχέδια του 'Αλφρεντ Μέσελ και του Λούντβιχ Χόφμαν. Στεγάζει μία από τις διασημότερες συλλογές αρχαιοτήτων στην Ευρώπη και χρωστά το όνομά του στον περίφημο Βωμό της Περγάμου, ο οποίος δεσπόζει στην κεντρική αίθουσα. Οι τρεις ανεξάρτητες συλλογές - το Μουσείο Αρχαιοτήτων (ελληνικών και ρωμαϊκών), το Μουσείο Αρχαιοτήτων Εγγύς Ανατολής και το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης - είναι αποτέλεσμα των ανασκαφών που διεξήγαγαν οι γερμανικές αρχαιολογικές αποστολές στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή τα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Το καλύτερο από τα εκθέματά του είναι ο Βωμός από την ακρόπολη της αρχαίας Περγάμου στη Μικρά Ασία. Αποτελούσε τμήμα ενός μεγαλύτερου αρχιτεκτονικού συγκροτήματος, μοντέλο του οποίου εκτίθεται επίσης στο μουσείο. Η συλλογή περιλαμβάνει τμήματα και από άλλα οικοδομήματα της Περγάμου της ίδιας περιόδου, όπως ένα κομμάτι από το Ναό της Νικηφόρου Αθηνάς. Παρουσιάζονται επίσης ορισμένα εξαιρετικά δείγματα ελληνικής γλυπτικής, αυθεντικά αλλά και ρωμαϊκά αντίγραφα, καθώς και πολλά αγάλματα Ελλήνων θεών που βρέθηκαν στη Μίλητο, στη Σάμο και στη Νάξο. Η ρωμαϊκή αρχιτεκτονική αντιπροσωπεύεται επάξια από την εντυπωσιακή πύλη της αγοράς της Μιλήτου, που χρονολογείται από το 2ο π.Χ. αιώνα. Από τα εντυπωσιακότερα εκθέματα είναι η πύλη της Ιστάρ και η Τελετουργική Οδός που οδηγεί σε αυτήν από την αρχαία Βαβυλώνα. Τα λιοντάρια και πολλά από τα γυαλιστερά αυτά τούβλα είναι αυθεντικά. Επίσης μπορείτε να δείτε αντικείμενα από την Περσία, Συρία, και Παλαιστίνη, με χαρακτηριστικό ανάμεσά τους ένα γιγαντιαίο γλυπτό πουλί από βασάλτη του Τελ Χαλάφ και ένα επισμαλτωμένο ανάγλυφο τοίχου ενός ακοντιστή από το ανάκτορο του Αρταξέρξη Β' στη Σούσα. Στο τμήμα ισλαμικής τέχνης θα δείτε ένα τμήμα μήκους 45 μέτρων από την πρόσοψη ανακτόρου στην έρημο της Ιορδανίας. Επίσης, το έκθεμα μιχράμπ, δηλ. την κόγχη ενός τζαμιού που είναι στραμμένο προς τη Μέκκα, το οποίο είναι καλυμμένο με σμάλτο και ζαφείρια. Εντυπωσιακά χαλιά που προέρχονται από το Ιράν, τη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο και τον Καύκασο εκτίθενται εδώ.


ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΣΑΡΛΟΤΕΝΜΠΟΥΡΓΚ
Το θερινό ανάκτορο των Πρώσων βασιλέων χτίστηκε μεταξύ 1695 και 1713. Η ανατολική πτέρυγα (νέα πτέρυγα) που φιλοξενεί τη χρυσή γκαλερί ήταν η επίσημη κατοικία του Φρειδερίκου του Μέγα. Η κατασκευή ξεκίνησε σε σχέδια του Νέρινγκ, αλλά αργότερα ο Γιόχαν Εοζάντερ φον Γκέτε επεξέτεινε το μέγαρο, στεφανώνοντάς το με ένα τρούλο και προσθέτοντας την πτέρυγα του πορτοκαλεώνα (δυτική πτέρυγα). Στο ανάκτορο αξίζει να δείτε την Αίθουσα της Πορσελάνης, η οποία είναι γεμάτη από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι με γιαπωνέζικες και κινεζικές πορσελάνες. Επίσης μπορείτε να θαυμάσετε πολλά έργα τέχνης, μεταξύ αυτών τη "Ταμπέλα του Ζερσέν" του Αντουάν Βατώ

ΟΥΝΤΕΡ ΝΤΕΝ ΛΙΝΤΕΝ
Αρχικά (1575) ήταν η οδός πρόσβασης προς τα ανάκτορα, θέατρο μεγάλων πομπών επί Πρώσων βασιλέων και Κάιζερ, τόπος περιπάτου της αστικής τάξης, εμπορική αρτηρία επί βιομηχανικής επανάστασης και λεωφόρος του θριάμβου του σοσιαλισμού επί Λαϊκής Δημοκρατίας. Εδώ βρίσκονται η παλιά σοβιετική πρεσβεία, η εθνική βιβλιοθήκη, το άγαλμα του Φρειδερίκου ΄Β και το περίφημο ανάκτορο του Γουλιέλμου Ά.


ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΠΕΡΑ
Ένα από τα αξιοθέατα στη λεωφόρο Ούντερ ντεν Λίντεν είναι η Κρατική Όπερα. Ένας από τους διευθυντές και μαέστρους της Όπερας υπήρξε ο Ρίχαρντ Στράους. Κατά καιρούς έχει φιλοξενήσει τα μεγαλύτερα ονόματα τραγουδιστών, μουσικών και ανθρώπων της μουσικής γενικότερα.


ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΣΑΝ ΣΟΥΣΙ
Σαν Σουσί στα γαλλικά σημαίνει "χωρίς έννοιες". Το ροκοκό αυτό ανάκτορο χτίστηκε το 1745 σε σχέδια του ίδιου του Φρειδερίκου του Β' σε συνεργασία με το αρχιτέκτονα Κνόμπελσντορφ. Τα διαμάντια του ανακτόρου είναι οι πίνακες του Αντουάν Βατώ, ο οποίος ήταν ένας από τους αγαπημένους του Μεγάλου Φρειδερίκου.




ΠΑΡΚΟ ΣΑΝ ΣΟΥΣΙ
Το πελώριο πάρκο Σαν Σουσί καταλαμβάνει 287 εκτάρια και είναι ένα από τα ωραιότερα βασιλικά συγκροτήματα της Ευρώπης. Εδώ θα βρείτε 2 ανάκτορα, το Νέο Ανάκτορο και το ανάκτορο Σαν Σουσί και η Ορανζερί που χτίστηκε για να στεγάσει ξένους βασιλείς και επισκέπτες. Στο Νέο ανάκτορο αξίζει να επισκεφθείτε την Αίθουσα του Σπηλαίου που είναι διακοσμημένη με ημιπολύτιμους λίθους, κοράλλια, κοχύλια και τεχνητούς σταλακτίτες, αλλά και τη Μαρμάρινη Αίθουσα, που ουσιαστικά είναι η Αίθουσα Χορού και οι τοίχοι της φέρουν μαρμάρινες ενθέσεις και μια ωραία νωπογραφία στο ταβάνι.




ΠΟΤΣΝΤΑΜ
Το Πότσνταμ ή Πότσδαμ (γερμ. Potsdam) είναι η πρωτεύουσα του γερμανικού κρατιδίου του Βρανδεμβούργου. Η πόλη είναι ευρέως γνωστή για τα μοναδικά πολιτιστικά τοπία της, ειδικότερα τα πάρκα και τα κάστρα Sanssouci, μια περιοχή παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Το Potsdam-Babelsberg είναι ένα από τα κύρια κέντρα της ευρωπαϊκής παραγωγής ταινιών. Το Filmstudio Babelsberg συνεργάζεται όλο και περισσότερο με σημαντικές επιχειρήσεις από το Λος Άντζελες. Η ορχήστρα "Deutsches Filmorchester Babelsberg" ηχογραφεί συχνά κομμάτια για μουσική επένδυση εγχώριων και ξένων κινηματογραφικών ταινιών. Η ορχήστρα παρουσιάζει επίσης πολλές συναυλίες στο Nikolaisaal.
Γεωγραφία
Το Πότσδαμ βρίσκεται 26χλμ. νοτιοδυτικά του
Βερολίνου. Το διασχίζει ο ποταμός Χάβελ, και η πόλη χαρακτηρίζεται από μια σειρά διασυνδεδεμένων λιμνών μεταξύ των οποίων η Griebnitzsee, η Templiner See και άλλες.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε περίπου τον 7ο αιώνα από σλαβικά φύλλα. Το Πότσδαμ γνώρισε μεγάλη άνθηση όμως στα χρόνια του
Φρειδερίκου του 2ου (του Μέγα) ο οποίος ήταν πεφωτισμένος μονάρχης. Ο Φρειδερίκος ο 2ος αναμόρφωσε το Πρωσικό κράτος και από τα έσοδα που του απέφεραν οι νέες περιοχές που κατέκτησε έχτισε από το 1745 πολλά μεγαλοπρεπή κτίσματα στην περιοχή του Βρανδεμβούργου, μεταξύ των οποίων τα ιδιαίτερα μεγαλοπρεπή Sans Souci και Νέο Παλάτι (Neue Palais), τα οποία περιβάλλονται από μεγάλους κήπους μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται και μικρότερα κτίσματα όπως το Κινεζικό Τεϊοποτείο και τα Ρωμαϊκά Λουτρά. Aπό τις 17 Ιουλίου ως τις 2 Αυγούστου 1945 έλαβε χώρα στο παλάτι Cecilienhof η Σύνοδος του Πότσδαμ στην οποία έλαβαν μέρος οι 3 μεγαλύτερες χώρες των συμμαχικών δυνάμεων, οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Σοβιετική Ένωση με εκπροσώπους τους Χάρι Τρούμαν, Ουίνστων Τσώρτσιλ και Ιωσήφ Στάλιν αντίστοιχα. Στόχος της συνόδου ήταν να αποφασιστεί το μέλλον της ηττημένης ναζιστικής Γερμανίας, η οποία είχε παραδοθεί άνευ όρων στις 8 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.




ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΟΤΣΝΤΑΜ
Κανένα μέρος στην πόλη δεν εκφράζει καλύτερα την σφύζουσα ενεργητικότητα του νέου Βερολίνου. Τη δεκαετία του 1902 υπήρξε η πιο πολυσύχναστη πλατεία της Ευρώπης, αλλά οι βόμβες του Β' Παγκοσμίου πολέμου την κατέστρεψαν ολοσχερώς. Μετά την επανένωση του Βερολίνου, μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες άρχισαν ξαναχτίζουν την περιοχή, όπως Ντάιμλερ-Κράισλερ και η Sony. Αρχιτεκτονικά αριστουργήματα που θα βρείτε γύρω από την πλατεία είναι το Κέντρο Μπάισχαιμ, του ιδιοκτήτη της αλυσίδας καταστημάτων Metro, το Κινηματογραφικό Μουσείο Βερολίνου, το Potsdamer PLatz Arkaden, το οποίο είναι ένα δημοφιλές κέντρο αγορών, το μουσικό θέατρο Βερολίνου - Στέλα, με ένα τεράστιο μπλε γλυπτό υπό τον τίτλο Φουσκωτό Λουλούδι στην αυλή του, το Εμπορικό Κέντρο Sony, το Ντέμλερ-Κράισλερ Κβαρτίερ, η Πλατεία της Λειψίας και το Βάινχαους Χουτ, που είναι και το μοναδικό ιστορικό κτίσμα που γλίτωσε από τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Να σημειωθεί ότι όταν ο δήμος του Βερολίνου πούλησε το οικόπεδο στη Sony, έθεσε ως όρο την αναστύλωση της σκάλας, των μπάνιων και πολλών άλλων μικρότερων δωματίων του Κάιζερζααλ. Το ιστορικό αυτό συγκρότημα αρχικά βρισκόταν 46 μέτρα μακρύτερα και μεταφέρθηκε στη σημερινή τοποθεσία του πάνω σε μαξιλάρια αέρος το 1996. Εδώ πλέον δεσπόζει το πορτρέτο του Κάιζερ Γουλιέλμου Β', του τελευταίου Γερμανού αυτοκράτορα.




ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ
Ο Καθεδρικός Ναός του Βερολίνου ( Berliner Dom ) είναι κάτι αντίστοιχο με την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης ή την Σάκρε Κερ της Γαλλίας. Είναι ο πιο όμορφος και διάσημος Ναός του Βερολίνο πράγμα που φαίνεται από τα πλήθη των τουριστών που συρρέουν εκεί καθημερινά.
Ο Καθεδρικός Ναός χτίστηκε την περίοδο μεταξύ του 1895 και του 1905 έπειτα από εντολή του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουιλιέλμου Ι. Το αρχικό σχέδιο ήταν του αρχιτέκτονα Τζούλιους Ράσντορφ. Θεωρήθηκε σαν το Προτεσταντικό αντίβαρο του Καθολικού Βασιλικού Ναού του Αγ. Πέτρου στο Βατικανό. Είναι ένα αξιοθαύμαστο δείγμα αρχιτεκτονικής με 11 μέτρα ύψος, 114 μέτρα μήκος και 73 μέτρα πλάτος . Δυστυχώς, όπως στα περισσότερα κτίρια του Βερολίνου κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπέστη σοβαρές ζημιές λόγω του βομβαρδισμού της πόλης από τις Συμμαχικές Δυνάμεις. Τοποθετήθηκε τότε μια προσωρινή οροφή για να προστατευθεί ό,τι είχε μείνει ανέπαφο από το εσωτερικό του ναού.
Η ανακατασκευή του Ναού ξεκίνησε το 1975 αλλά, δυστυχώς απλοποιήθηκαν τα αρχικά σχέδιά του και έχασε ένα κομμάτι της πολυτέλειάς του.
Υπάρχουν πολλά που μπορεί να θαυμάσει κάποιος στο εσωτερικό του Καθεδρικού Ναού όπως το χρυσαφένιο διάζωμα που απεικονίζει τους 12 Αποστόλους, οι εκπληκτικές σαρκοφάγοι με τα υπολείμματα του Βασιλιά Φρειδερίκου Ι και άλλων εξέχοντων προσωπικοτήτων καθώς και μια βασιλική κρύπτη με τα λείψανα 100 ατόμων.
Πρόσφατα άνοιξε και ένα μουσείο με αναπαραστάσεις που αντικατοπτρίζουν την ιστορία του Ναού.


ΠΑΛΑΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Το κτίριο σχεδίασε ο Σίνκελ και είναι αναμφίβολα ένα από τα ωραιότερα νεοκλασσικά του κόσμου με ένα επιβλητικό προστώο ύψους 87 μέτρων, που στηρίζεται σε 18 ιωνικές κολώνες. Λειτουργεί από το 1830 και χτίστηκε για να στεγάσει τη βασιλική συλλογή πινάκων και αρχαιοτήτων. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε μόνο για εποχικές εκθέσεις. Από το 1998 φιλοξενεί μια θαυμάσια συλλογή ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων.