ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 2010

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΟΔΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2010 - ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΕΡΓΑ

Ζωή σαν τριαντάφυλλο του Olivier Dahan (140΄)
Για ένα θρύλο όλων των εποχών, όχι μόνο του θεάματος, για την απόλυτη ντίβα, την Έντιθ Πιάφ, μας μιλά η ταινία «Ζωή σαν τριαντάφυλλο». Με μελοδραματικό τρόπο μας διηγείται τη ζωή της και δεν αποφεύγει να φτάσει σε στιγμές έντονης συγκίνησης.

Τα παιδιά της χορωδίας του Christophe Barratier (96΄)

Ο κύριος Κλεμέν Ματιέ πάει να εργαστεί ως επόπτης καθηγητής σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα της Γαλλίας του 1948. Στο «σχολείο» αυτό βρίσκονται «προβληματικά» παιδιά. Παιδιά που δεν μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι μιας υγιούς κοινωνίας αν δεν... σωφρονιστούν. Εκτός από τα παιδιά όμως προβληματικός είναι και ο διευθυντής του σχολείου, κύριος Ρασέν, του οποίου το μοτό είναι «δράση-αντίδραση», και που όλες οι μεθόδοι του κινούνται σε αυτό τον άξονα. Τιμωρίες στους ατίθασους, βουρδουλιές, απομονώσεις. Ο κύριος Ματιέ όμως έχει άλλες ιδέες. Δεν εγκρίνει το «δράση-αντίδραση» και προτιμά να κάνει τα παιδιά τρόπο τινά συμμάχους του, για να τα ηρεμήσει. Και έτσι εγένετο... η σχολική χορωδία.


Αστερίξ και Οβελίξ:Επιχείρηση Κλεοπάτρα του Alain Chabat (108΄)
Ο Καίσαρας λεει ότι η Κλεοπάτρα και η αυτοκρατορία της είναι τελείως για πέταμα. Εκείνη προσπαθώντας να υπερασπίσει το αιγυπτιακό γόητρο θα βάλει μαζί του ένα στοίχημα. Του υπόσχεται ότι σε τρεις μήνες θα έχει φτιάξει ένα παλάτι αντάξιο αυτών της Ρώμης και ακόμη καλύτερο. Όλοι η αρχιτέκτονες της βασίλισσας είναι απασχολημένοι και εκείνη θα αναθέσει την κατασκευή του έργου στον πιο αναβλητικό αρχιτέκτονα του κόσμου, το Νουμερομπίς. Σαν να μην έφτανε ότι έτσι και αλλιώς τίποτε στην Αίγυπτο δεν γίνεται στις καθορισμένες προθεσμίες. Εάν τα καταφέρει θα καλυφθεί με χρυσό, εάν όμως αποτύχει θα ριχτεί στους κροκόδειλους. Για το φοβισμένο αρχιτέκτονα υπάρχει μόνο μια λύση: να επιστρατεύσει στον άθλο του τους τρομερούς Γαλάτες και το μαγικό τους φίλτρο για τους οποίους του μιλούσε ο παππούς του. Έτσι η τριάδα των Αστερίξ, Οβελίξ και Πανοραμίξ θα κάνει μια επίσκεψη προς θερμότερα κλίματα.

Το τρίο της Μπελβίλ του Sylvain Chomet (82΄)

Η Madame Souza έχει κάτω από την προστασία της τον εγγονό της, ονόματι Champion, που τον προορίζει να γίνει μια μέρα πρωταθλητής στο ποδήλατο. Όταν κατά τη διάρκεια του γύρου της Γαλλίας ο εγγονός απάγεται από μέλη της μαφίας, η γιαγιά μαζί με τον υπέρβαρο σκύλο της θα προσπαθήσει να τον σώσει. Στην πορεία θα βρει βοήθεια από μια τριάδα γηραιών κυριών, που ασχολούνται με το χορό και το τραγούδι.

Όλα τα πρωινά του κόσμου του Alain Corneau (115΄)
Τέλη του 17ου αιώνα. Ο μουσικός Ντε Σαντ Κολόμπ επιστρέφει στο σπίτι του και ανακαλύπτει ότι κατά το διάστημα της απουσίας του η γυναίκα του είχε πεθάνει. Συντετριμμένος, αφιερώνει τη ζωή του στην ανατροφή των παιδιών του και στη μουσική. Η φήμη του φτάνει μέχρι τον Λουδοβίκο τον 14ο ο οποίος του ζητά να έρθει στην Αυλή και να γίνει μέλος της βασιλικής ορχήστρας. Εκείνος όμως αρνείται. Μία μέρα φτάνει στο σπίτι του ένας νεαρός με ένα αίτημα... Η ταινία είναι μια διαδικασία μύησης και μια ομολογία αγάπης για τη μουσική.

Δείπνο Ηλιθίων του Francis Veber (80΄)
Ο μεγαλοεκδότης Πιερ Μπροσάν και οι φίλοι του, μια παρέα κυνικών πλουσίων, οργανώνουν κάθε Τετάρτη βράδυ ένα «δείπνο ηλιθίων»: ο καθένας τους έχει την υποχρέωση να καλέσει από έναν «ηλίθιο», τον οποίο ενθαρρύνουν να μιλήσει για τις ιδέες και τις αδυναμίες του, προκειμένου να γελάσουν εις βάρος του! Στο τέλος, επιλέγεται ο «ηλίθιος της βραδιάς». Ο Πιερ πιστεύει πως το νέο του εύρημα, ο Φρανσουά Πινιόν, ένας υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών θα κλέψει την παράσταση Όλα, όμως, πάνε στραβά...

Η γυναίκα της διπλανής πόρτας του Francois Truffaut (106΄)
Ο Μπερνάρ και η Αρλέτ ζουν σ' ένα εξοχικό στην Γκρενόμπλ. Στο διπλανό τους σπίτι, έρχονται να μείνουν οι νιόπαντροι Φιλίπ και Ματίλντ. Tα δύο ζευγάρια κάνουν παρέα, γίνονται φίλοι , αλλά πίσω απο την φαινομενική ηρεμία υπάρχει ένα μυστικό: ο Μπερνάρ και η Ματίλντ, πριν χρόνια, είχαν έναν παθιασμένο ερωτικό δεσμό ο οποίος τελείωσε άσχημα και βίαια. Η συνάντησή τους θα πυροδοτήσει το παλιό πάθος και η κατάληξη της επανασύνδεσης θα είναι τραγική.

Το γόνατο της Κλαίρης του Eric Romer (102΄)
Λίγο προτού παντρευτεί ένας άντρας συναντά μια παλιά του φίλη. Εκείνη του συστήνει δυο έφηβες ετεροθαλείς αδελφές, τη Λόρα και την Κλαίρη. Σύντομα ο Ζερόμ θα αποκτήσει μια έμμονη ιδέα: Να χαϊδέψει το γόνατο της Κλαίρης, η οποία δεν του δίνει την παραμικρή σημασία... Δροσερό δοκίμιο με διαλογισμό «περί έρωτος» και τον αισθησιασμό του «είναι» και του «φαίνεσθαι».

Τζάνις και Τζον του Samuel Benchetrit (105΄)
Ο Pablo είναι ένας εσωστρεφής ασφαλιστής αυτοκινήτων, που ζει μαζί με τη γυναίκα του και το μοναχογιό του μια "νοικοκυρεμένη" και ήρεμη -μέχρι ύπνωσης- ζωή. Για να αυξήσει το εισόδημα του, αποφασίζει να θέσει σε εφαρμογή μια μικρή κομπίνα, της οποίας η αποτυχία όμως θα του "στοιχίσει" 500,000 φράγκα. Ενώ όλα κινδυνεύουν να αποκαλυφθούν, ο κληρονόμος ξάδελφος Leon μοιάζει η μοναδική σανίδα σωτηρίας. Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: τα χρήματα μπορούν να τα διεκδικήσουν μονάχα ο John Lennon και η Janis Joplin. Και αυτό ακριβώς θα συμβεί! O Leon καταστρώνει ένα σχέδιο για να πείσει τον ξάδελφο Leon πως τα ινδάλματά του είναι στη ζωή: πείθει τη γυναίκα του να μεταμφιεστεί σε Joplin και προσλαμβάνει ένα άνεργο ηθοποιό ως Lennon. Η παράσταση αρχίζει.

Προσωπικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους του Alain Resnais (120΄)
Η Νικόλ και ο Νταν είναι αρραβωνιασμένοι, αλλά όχι πια ερωτευμένοι. Αυτή ψάχνει μανιωδώς το ιδανικό διαμέρισμα για το μέλλοντα σύζυγό της και έτσι έρχεται σε επαφή με τον Τιερρύ, έναν μοναχικό μεσίτη. Παράλληλα, ο Νταν, «βετεράνος» στρατιώτης, και με ιδιαίτερη αδυναμία στο αλκοόλ και τη μοιρολατρία, γνωρίζει μέσω προσωπικών αγγελιών την όμορφη, αλλά άτυχη στον έρωτα Γκαέλ.

Το τσεκούρι του Κώστα Γαβρά (105΄)
Ο Μπρούνο, ένας οικογενειάρχης, στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας μαθαίνει ότι χάνει τη δουλειά του ύστερα από 15 χρόνια εργασίας, λόγω περικοπών και προκειμένου η εταιρία να αλλάξει έδρα. Προσπαθεί να βρει εργασία, αλλά περνάει ο καιρός χωρίς αποτέλεσμα. Ύστερα από δύο χρόνια άκαρπων προσπαθειών καταστρώνει το τέλειο σχέδιο: Να εξοντώσει όσους έχουν τα καταλληλότερα προσόντα για να πάρουν τη θέση που του αξίζει.

Ασανσέρ για δολοφόνους του Louis Malle (88΄)
Ο Ζουλιέν, ένας πρώην αλεξιπτωτιστής και η ερωμένη του, Φλοράνς, σχεδιάζουν το τέλειο έγκλημα για να βγάλουν από τη μέση το σύζυγο της Φλοράνς που είναι ταυτόχρονα και το αφεντικό του Ζουλιέν. Κάτι όμως πάει στραβά στο σχέδιό τους και μπορεί ο σύζυγος να είναι νεκρός, ο Ζουλιέν όμως εγκλωβίζεται σε ένα ασανσέρ, με την Φλοράνς να αγνοεί τις εξελίξεις που φαίνεται ότι πάνε απ' το κακό στο χειρότερο…

Οι ατέλειωτοι αρραβώνες του Jean-Pierre Jeunet (134΄)

Στα χαρακώματα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν είναι λίγοι εκείνοι οι στρατιώτες που αναζητούσαν απεγνωσμένα τρόπο να φύγουν από το μέτωπο. Ένας αυτό-τραυματισμός στο χέρι, συχνά αποτελούσε το διαβατήριο για την αναχώρηση από τη γραμμή του πυρός. Όμως ακολουθώντας μια αυστηρή πρακτική παραδειγματισμού το Γαλλικό στρατοδικείο καταδίκαζε σε θάνατο όσους προέβαιναν με τη θέλησή τους σε ακρωτηριασμό, δίνοντάς τους μετάθεση για στην ουδέτερη ζώνη. Εκεί οι στρατιώτες ρίχνονταν στο χώρο μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων στρατευμάτων και σύντομα γίνονταν στόχος για τους Γερμανούς. Συναντάμε πέντε τέτοιους «μελλοθάνατους» στην πορεία τους προς την ουδέτερη ζώνη. Ένας από αυτούς ο νεαρός Manech καταδικάζεται από το στρατοδικείο και η 19χρονη αρραβωνιαστικιά του Mathilde ενημερώνεται για το θάνατό του. Ωστόσο, η Mathilde αρνείται να παραδεχτεί αυτή την πραγματικότητα και ξεκινά μια αγωνιώδη αναζήτηση για να εντοπίσει τα ίχνη του αρραβωνιαστικού της.

Ντελικατέσεν των Jean-Pierre Jeunet & Marc Caro (99΄)

Κάπου στο μακρινό μέλλον ο ιδιοκτήτης μιας πολυκατοικίας χασάπης στο επάγγελμα προμηθεύει τους γείτονές του με κρέας... ανθρώπινο αφού πρώτα έχει κομματιάσει όλους τους υποψήφιους για τη θέση βοηθού στο μαγαζί του.
Η κόρη του ερωτεύεται τρελά τον Λουίσον έναν από τους υποψήφιους για τη θέση και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον προστατέψει από τις περίεργες διαθέσεις του πατέρα της. Όταν όμως αυτός μαθαίνει σε τι κίνδυνο βρίσκεται παίρνει την κοπέλα και το σκάει μαζί με μια ομάδα φανατικών χορτοφάγων για το άγνωστο...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Οι καθηγητές Γαλλικής Γλώσσας Ρόδου, σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Λέσχη «Θέασις» οργανώνουν βραδιές Γαλλικού Κινηματογράφου στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.


ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΟΥΝ ΕΙΝΑΙ:

Δευτέρα 25/1/2010
19:00
Όλα τα πρωινά του κόσμου ( Tous les matins du monde)
Σκηνοθεσία: Alain Corneau
Γαλλία (115΄)

21:00

Προσωπικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους (Petites peurs partagées)
Σκηνοθεσία: Alain Resnais
Γαλλία – Ιταλία (120΄)

Τρίτη 26/1/2010
19:00
Τα παιδιά της χορωδίας ( Les Choristes)
Σκηνοθεσία: Christophe Barratier
Γαλλία (96΄)

21:00
Οι ατέλειωτοι αρραβώνες ( Un long dimanche de fiançailles)
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Jeunet
Γαλλία (134΄)

Τετάρτη 27/1/2010
19:00
Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα
(Astérix et Obélix: Mission Cléopâtre)
Σκηνοθεσία: Alain Chabat
Γαλλία (108΄)



21:00
Το γόνατο της Κλαίρης ( Le genou de Claire)
Σκηνοθεσία: Eric Romer
Γαλλία (102΄)

Πέμπτη 28/1/2010
19:00
Τζάνις και Τζον ( Janis et John)
Σκηνοθεσία: Samuel Benchetrit
Γαλλία (105΄)

21:00

Η γυναίκα της διπλανής πόρτας (La femme d’à côté)
Σκηνοθεσία: Francois Truffaut
Γαλλία (106΄)

Δευτέρα 1/2/2010
19:00
Το τρίο της Μπελβίλ (Les triplettes de Belleville)
Σκηνοθεσία: Sylvain Chomet
Γαλλία (82΄)

21:00
Ντελικατέσεν (Délicatessen)
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Jeunet & Marc Caro
Γαλλία (99΄)


Τρίτη 2/2/2010
19:00
Δείπνο Ηλιθίων (Dîner de cons)
Σκηνοθεσία: Francis Veber
Γαλλία (80΄)

21:00
Το τσεκούρι ( Le couperet)
Σκηνοθεσία : Κωστας Γαβράς
Γαλλία (105΄)

Τετάρτη 3/2/2010
19:00
Ζωή σαν τριαντάφυλλο (La vie en rose)
Σκηνοθεσία: Olivier Dahan
Αγγλία, Γαλλία, Τσεχία
(140΄)

21:00

Ασανσέρ για δολοφόνους ( Ascenseur pour l’échafaud)
Σκηνοθεσία: Louis Malle
Γαλλία
(88΄)

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΒΕΣ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΡΙΤΣΟ

ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΩΡΑ ΜΕ ΤΗ ΛΗΔΑ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣΗ

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΛΗΔΑ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010 Η ΛΗΔΑ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣΗ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Η Λήδα Βαρβαρούση γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1961. Μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον και ο κόσμος της φαντασίας και του σχεδίου την κατέκτησε από μικρή.
Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Εικαστικών Τεχνών Βακαλό και συνέχισε τις σπουδές της στο J&C του Leeds, στη Βρετανία. Από το 1985 εργάστηκε ως εικονογράφος και καλλιτεχνική διευθύντρια, για μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες.
Από το 1993 έχει δικό της δημιουργικό γραφείο και εικονογραφεί παιδικά βιβλία. Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ). Όνειρό της είναι να κάνει το γύρο του κόσμου ζωγραφίζοντας.


ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ:


ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΟΣ ΛΥΚΟΣ!

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΚΑΡΔΟΣ ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ

ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΜΕ ΤΑΛΕΝΤΟ

ΕΝΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΜΕ ΦΤΕΡΑ

ΕΝΑ ΦΙΔΙ...ΤΡΟΜΕΡΟ!

ΕΝΑ ΨΑΡΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑ

ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ ΜΕ ΛΥΣΗ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΑΚΙ

ΜΙΑ ΑΡΑΧΝΗ ΜΟΝΗ ΨΑΧΝΕΙ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ. ΘΑ ΣΑΣ ΣΥΝΑΡΠΑΣΕΙ!!!

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ (Πρώτο Βιβλίο)

του ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

Κοριτσάκι τόσο δα ήταν όταν την άρπαξαν από την αγκαλιά μου. Ένα μπουμπούκι το κορμάκι της που δεν αξιώθηκα να το δω ν' ανθίζει. Δεν το χάρηκα. Δεν το χόρτασα. Μόνο τ' αγκάθια… τ' αγκάθια μόνο χόρτασα. Τα βράδια, όταν οι σκιές της αβάσταχτης απουσίας απλώνονταν και μ' έπνιγαν, στα γόνατα έπεφτα, προσευχόμουν μόνο κι έλπιζα: "Κι αν σου ζητάω πολλά, Παναγιά μου, μάνα είσαι κι Εσύ και με νιώθεις. Σαν την αγάπη της μάνας, το ξέρεις -Θεέ μου!- όμοια δεν υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο που 'φτιαξες…". Γυναίκες του εμφυλίου... Στάχυα που τα άλεθαν αλύπητα οι μυλόπετρες της Ιστορίας. Πατρίδα, κόμμα, προδοσίες, επαναστάσεις, αντάρτικα, σφαγές και, τέλος, το παιδομάζωμα. Η πιο απάνθρωπη, η πιο σκοτεινή σελίδα του αδελφοκτόνου σπαραγμού. Γυναίκες του εμφυλίου… Κεριά αναμμένα. Σαν την Αγγέλα, τη Μέλπω και την Αριάδνη. Ρωτούσαν, έτρεχαν, πόρτες χτυπούσαν μέρα και νύχτα, με μια μονάχα ελπίδα. Πως ίσως ξανανταμώσουν μια μέρα τα βλαστάρια τους. Κάποιες τα κατάφεραν. Κάποιες άλλες όχι. Γυναίκες του εμφυλίου... Μάνες της άδειας αγκαλιάς. Αυτή είναι η ιστορία τους…

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ

Να με θυμόσαστε.
Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό,

πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.

Την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα.
Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα.
Πάμπτωχος.
Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα.

Τον θυμόμαστε πάντα τον Γιάννη Ρίτσο, γι’αυτό στα πλαίσια του εορτασμού των εκατό χρόνων από τη γέννηση του, εκείνου που αγάπησε την ποίηση και μέσα απ' αυτήν τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά και την επανάσταση, αυτού που μίλησε για τα... δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό και για τις... πέτρες που δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα, το 7ο Γυμνάσιο Ρόδου σε συνεργασία με το ΕΚΕΒΙ και το Υπουργείο Πολιτισμού διοργανώνει εκδήλωση στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου την Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010 στις 19:00μμ.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

ΦΕΤΟΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.....

Την "κλέφτρα των βιβλίων" του Μάρκους Ζούσακ όπου αφηγητής της ιστορίας είναι ο θάνατος, πράγμα που ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Μια ιδέα πρωτότυπη αλλά και συμβολική. Ποιος θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος αφηγητής από τον παντεπόπτη θάνατο που εκείνη ειδικά την περίοδο ήταν πανταχού παρών, έβλεπε επομένως τα πάντα; Ως πρωτοπρόσωπος αφηγητής ο θάνατος παρακολουθεί τις τύχες των χαρακτήρων του βιβλίου, μας τις αφηγείται, συχνά παρεμβαίνει με σχόλια. Δεν είναι όμως ο φοβερός και τρομερός με το δρεπάνι στο χέρι, όπως συνήθως τον φαντάζονται οι άνθρωποι. Ο θάνατος του Ζούσακ είναι ευαίσθητος, λυπάται γι' αυτούς που αναγκάζεται να μεταφέρει, συχνά τους παίρνει με θλίψη στοργικά στην αγκαλιά του. Λέει μετά το βομβαρδισμό της Κολονίας: "Πεντακόσιες ψυχές. Άλλες τις κουβάλησα με τα χέρια μου, σαν να κουβαλούσα βαλίτσες. Άλλες τις κουβάλησα στον ώμο μου. Μόνο τα παιδιά κουβαλούσα στην αγκαλιά μου". Κι έρχεται μια στγμή, όταν πρόκειται να κουβαλήσει τον Ρούντι Στάινερ, το πιο προσφιλές του από τα πρόσωπα του έργου, που κι αυτός ακόμα ο θάνατος κλαίει. "Κάτι παθαίνω μ' αυτό το αγόρι. Κάθε φορά που το βλέπω. Είναι η μοναδική αρνητική επίδρασή του πάνω μου. Με κάνει και κλαίω".
Ο παντογνώστης θάνατος γνωρίζει και τα μέλλοντα (που κατά τον Καβάφη "γνωρίζουν οι θεοί"). Αυτή του η ιδιότητα συμβάλλει σε μια άλλη πρωτοτυπία του Ζούσακ. Συχνά η πρόβλεψη προτρέχει των γεγονότων, με άλλα λόγια προλέγει αυτά που πρόκειται να συμβούν, αόριστα και υπαινικτικά, όμως αυτό καθόλου δεν μειώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ίσα-ίσα το εντείνει, θέλεις να διαβάσεις παρακάτω, να δεις πώς θα οδηγηθούν τα πράγματα ως εκεί που με υπαινιγμούς ο συγγραφέας-θάνατος άφησε να διαφανούν.
Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Λίζελ Μέμινγκερ, ένα δεκάχρονο κορίτσι το 1939, όταν αρχίζει το έργο. Στο ταξίδι για το Μόλχινγκ, μια μικρή πόλη στα περίχωρα του Μονάχου, όπου πάει για να συναντήσει τους θετούς γονείς της, ο μικρός εξάχρονος αδελφός της πεθαίνει. Στο νεκροταφείο κλέβει το πρώτο της βιβλίο, "Το εγχειρίδιο του νεκροθάφτη", χωρίς να ξέρει ακόμη ανάγνωση. Είναι μια έμφυτη αγάπη για το βιβλίο, όχι μόνο ως περιεχόμενο, αλλά και για το βιβλίο ως αντικείμενο, μια αγάπη που θα τη συνοδεύει σ' ολόκληρη τη ζωή της, όταν η ίδια θα γράψει ένα βιβλίο.
Η μικρή Λίζελ, μόνη πια, καταλήγει στην φτωχική οικογένεια των Χούμπερμαν. Σύντομα ένας δυνατός συναισθηματικός δεσμός δημιουργείται με τους θετούς γονείς. Η μητέρα, η Ρόζα, είναι μια δυναμική, φαινομενικά σκληρή γυναίκα, που κρύβει την αγάπη και την ευαισθησία της κάτω από τις υβριστικές προσφωνήσεις. Ο πατέρας, ο Χανς, συνδέεται ιδιαίτερα με το κοριτσάκι και τα βράδια, όταν εκείνη ξυπνάει από εφιάλτες, κατεβαίνουν στο υπόγειο και της μαθαίνει ανάγνωση από το πρώτο της κλεμμένο βιβλίο.
Ακολουθούν σκηνές από την ήσυχη ακόμα ζωή στη μικρή πόλη, γνωριμία με άλλα παιδιά, στενή φιλία της Λίζελ με τον Ρούντι, αυτόν που θα γίνει αχώριστος σύντροφός της στις περιπέτειές της, ενώ η οργάνωση της Χιτλερικής Νεολαίας, ο φανατισμός και η σκληρότητα των μελών της μας εισάγει σταδιακά στο κλίμα της εποχής. Μιας εποχής που, μεταξύ άλλων, διακρίνεται και για τις πυρκαγιές της, όπου καίνε ό,τι θεωρείται εβραϊκό ή ανατρεπτικό στο ναζιστικό καθεστώς. Από μια τέτοια πυρκαγιά η μικρή Λίζελ σώζει και κλέβει, με κίνδυνο της ζωής της, ένα δεύτερο βιβλίο.
Η κλοπή των βιβλίων θα γίνει σχεδόν εθισμός, όταν, βοηθώντας τη μητέρα της που ξενοπλένει, η Λίζελ μεταφέρει τα πλυμένα και σιδερωμένα ρούχα στο σπίτι του δημάρχου κι εκεί βλέπει τη βιβλιοθήκη. Η έκπληξη και η χαρά της δεν περιγράφονται "Υπήρχαν βιβλία παντού! Ράφια φίσκα στα βιβλία στόλιζαν τους τοίχους από πάνω ως κάτω. Ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσεις το χρώμα των τοίχων. Υπήρχαν βιβλία όλων των ειδών και των μεγεθών, μαύρα, κόκκινα, γκρίζα, βιβλία σε όλες τις αποχρώσεις, με περίτεχνα γράμματα στις ράχες τους. Δεν είχε δει πιο όμορφο πράγμα στη ζωή της η Λίζελ Μέμινγκερ. (...) Διέτρεξε με την ανάστροφη του χεριού της το πρώτο ράφι σε όλο του το μήκος, ακούγοντας το σούρσιμο των χεριών της να γλιστράει στη ράχη κάθε βιβλίου σαν μουσικό όργανο. Χρησιμοποίησε και τα δυο της χέρια. Αγγίζοντας το ένα ράφι μετά το άλλο. Και ύστερα γέλασε. Η φωνή της ανέβηκε τσιριχτή στο λαιμό της, και όταν σταδιακά σταμάτησε να γελάει και στάθηκε στη μέση του δωματίου, πέρασε πολλά λεπτά κοιτάζοντας πότε τα ράφια και πότε τα δάχτυλά της".
Η κυρία δημάρχου, μια θλιμμένη γυναίκα που είχε χάσει το γιο της στον πόλεμο, αφήνει τη μικρή να κάθεται στη βιβλιοθήκη και να διαβάζει. Όμως ο πειρασμός είναι μεγάλος. Με τη βοήθεια του Ρούντι η Λίζελ αρχίζει να μπαίνει κρυφά από το ανοιχτό παράθυρο της βιβλιοθήκης και να κλέβει βιβλία (παράθυρο που θα αποδειχτεί πως ξεπίτηδες αφηνόταν ανοιχτό!).
Μια μέρα στο σπίτι των Χούμπερμαν φτάνει ο Μαξ Φάντεμπουργκ, κρατώντας για καμουφλάζ το Mein Kampf. Είναι Εβραίος, γιος ενός παλιού συμπολεμιστή του Χανς στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είχε σώσει τότε τη ζωή του Χανς. Έτσι τώρα αυτός το ανταποδίδει κρύβοντας τον Μαξ. Τα βιβλία θα ενώσουν τη Λίζελ και με τον Μαξ, που θα μείνει για δυο χρόνια κρυμμένος στο υπόγειο.
Η αγάπη για τα βιβλία μπλέκεται μέσα στο μυθιστόρημα με την όλη ατμόσφαιρα της εποχής. Είναι ο πόλεμος, οι βομβαρδισμοί, είναι οι νέοι που χάνονται, είναι οι πατέρες που επιστρατεύονται, είναι η πείνα και οι διωγμοί των Εβραίων.